menelski blues

dziś po południu po osiemnastej
do meldunkowych zapuka biur
będzie króciutko - mocno spóźniona
ale na pewno - ale na mur

i co się cieszysz durna hołoto
spod budki z piwem
i mrocznych bram
wiosna dla wszystkich -
jak dziwka tania
bo tylko taką na co dzień mam

kilka butelek ślini się w kącie
a na barłogu stuletni kurz
wiosnę napoję - wiosnę przygarnę
i śpiewać będę wiosenny blues

Przed nowiem

noc. na brudnym śniegu szczeka pies wiosenne przesilenie w kolorze srebrnych snów na niebie od drzewa do bramy bujany fotel - nów żal. ścieli się nisko niby dym co było gdzieś się wyśniło zmazało z oczu gniew za rzekę wylało mydliny zmarszczyło brew świt. majaki pierzchną w zdrowy sen przetaki cedzą mgłę na przyszły gwiezdny las gdy nitka się wyprzędzie zatrzyma czas

Licealna znajomość bez szans

jeszcze się nie zaczęło a już się skończyło - jak w popularnej piosence zakwitło z kilku uśmiechów i kosych spojrzeń znad ławki mokry parasol nad nami z drutami krzywymi od wiatru w pamięci łopocze sztandarem prochowiec - dziś kroju passe schronił tę delikatna materię zdarzeń niedokonanych pytań które nie padły i nie wiadomo do dzisiaj kto pierwszy odszedł samotnie mieszając stopami kałuże

BEZ TYTUŁU

wpierw wyśmiewali wykłócali
w rzędach
a potem głowy sypali popiołem
dzwonił dzwon stary jak stara potęga
smętnie jękliwie z ciężarnym mozołem

śmierć pod nim stała - pomięta
starucha co nie odejdzie
póki nie wysłucha


jutro się zbiorą na stołkach
zasiądą
rano zmówią pacierz i umyją zęby
i szklanym okiem patrzeć będą w puste
gotowi znowu strzępić swoje gęby

śmierć wśród nich stanie - pomięta
starucha co nie odejdzie
póki nie wysłucha


jutrzenka jasna i nadzieja
płocha
jak niewinne dziecię szukające Boga
że się żal wielki nie stanie daremny
i wstrząśnie łbami tamta wielka trwoga


by śmierć nie stała - pomięta starucha
nad krajem który
historii nie słucha