moja rozmowa z kotem

wiesz mój kocie z łapkami
na kuchennym stole
planety są - jak
duże okrągłe kule
siedzisz spokojnie na takiej
wirując jednocześnie
i nic nie czujesz
udajesz że rozumiesz
ten wykład z astronomii
mrugając zielonym okiem
nie wiele mądrzejszy
niż kłębek - niż przed rokiem

myślisz że cała nasza gonitwa
nie warta twojego kłaka
ni wąsa
w ogromie wszechświata
ty i ja jesteśmy jak piasku ziarenka

hej! - wracaj tygrysku !
- przestań się dąsać

Oszarej godzinie

zmierzch na mojej skórze
osiadł szadzią lepką
tak do twarzy w tym kolorze
tak mi lekko

można patrzeć godzinami
w kwadratowe okien cienie
nikt nie krzyknie - matko jesteś?
... na makatce wodę piją
dwa jelenie

dwa jelenie piją wodę
gdzie żeś poszło życie młode
zapłakane roześmiane roztańczone

przegapione dokumentnie
rozhukało się namiętnie
dziś w samotny los bogate
każe patrzeć w okna kratę

a tam zmierzch się z ciszą kłóci
w kącie lalki i pajace
siedzą dumnie w jednym rzędzie
nikt staruszków nie wyrzuci

Rozwód

ta pani przy moim stoliku
to moja była żona
dzisiaj dopięła swego-
jest świeżo rozwiedziona

napawa się tym uczuciem
jak dymem z papierosa
dumna i niepokorna
utarła wszystkim nosa

od dzisiaj nasz pies jej nie rusza
i jego miska pusta
bo to mój pies jest przecież
(jak ślicznie wydęła usta!)

wczorajsze okruszki z dywanu
to mój bałagan od dzisiaj
ona tu prawie nie mieszka
i kruszy tyle co myszka

a kiedy wyjdzie wieczorem
nie powie dokąd i kiedy…
suknię pobrudzi kawiorem-
ma przecież dość naszej biedy!

ta pani przy moim stoliku
swą kawę z wdziękiem dopija
ostatnią w takim duecie
bo wabi ją życie co mija

gdy zerkam znad okularów
na jej paznokcie i brwi
rozkoszne dwa widzę sztylety
i dziesięć kropelek krwi

NA PERONIE

peron małego miasteczka
w chłodzie wieczoru pusty
ostatni liść tańczy z wiatrem
pod ławką skulony pies

na dworcu dach dziurawy
przykrył wspomnienia
nieszczelnie
w zepsutym oknie wagonu
odbita czyjaś twarz


szukamy na wyścigi
starych kolorów i gestów
w uśmiechu zastygło zmęczenie
drży na zegarze czas

za wcześnie uciekną tory
przeszłości nie dogonimy
tą chwilę odprawi gwizdek
zielony semafor - zgasł

JABŁONKA

czekam niecierpliwie
niecierpliwie czekam
aż mi w kwadracie okna
wybuchnie bukiet
bieli
jakby pióra strącili
z całej okolicy
wszyscy anieli

czekam na tę chwilę
gdy w kruchych
gałęziach
zabrzęczy, zabuczy
zaroi
zlecą się z daleka
mali zalotnicy
wnet się stara jabłoń
do ślubu wystroi

menelski blues

dziś po południu po osiemnastej
do meldunkowych zapuka biur
będzie króciutko - mocno spóźniona
ale na pewno - ale na mur

i co się cieszysz durna hołoto
spod budki z piwem
i mrocznych bram
wiosna dla wszystkich -
jak dziwka tania
bo tylko taką na co dzień mam

kilka butelek ślini się w kącie
a na barłogu stuletni kurz
wiosnę napoję - wiosnę przygarnę
i śpiewać będę wiosenny blues

Przed nowiem

noc. na brudnym śniegu szczeka pies wiosenne przesilenie w kolorze srebrnych snów na niebie od drzewa do bramy bujany fotel - nów żal. ścieli się nisko niby dym co było gdzieś się wyśniło zmazało z oczu gniew za rzekę wylało mydliny zmarszczyło brew świt. majaki pierzchną w zdrowy sen przetaki cedzą mgłę na przyszły gwiezdny las gdy nitka się wyprzędzie zatrzyma czas